روز تولد حضرت احمد رسیده است
کسری شکست و کعبه‌ای از نو بپا شده‌ست

میلاد مبارک.

مدتی بود که همه تصمیم گرفته بودیم باهم بریم تو یه دربند خونه بگیریم … خب.. کم‌کم به کمک داداشی‌جان، از اینجا اسباب‌کشی کردیم اینجا

هروقت خواستین، کلیکتون رو صفحه وبلاگ خوش اومدین… فقط کادو خونه‌نویی یادتون نره

ببخشید اگه هنوز خونه جدیدمون بهم‌ریخته‌ست… کم‌کم به کمک دوستان مرتبش می‌کنم، ان‌شالله…

۲- کفششو آورده که بپوشه:
مامان! پات، دد، علی!
(یعنی:
مامان! کفشمو پام کن، بریم بیرون، علی رو ببینم!!)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پ.ن: چون وردپرس باز فیلمــــــــــــــــتر شده، و نمیتونم برو توی داشبرد وبلاگ، پست خونه‌نقلی رو با ای‌میل و توی بلاگ خودم آپ کردم

۱- سه‌تا از بهترین کتابایی که خوندم:
۱. آموزش معماران
۲. رنگ معماری انسان
۳. رنج‌های شیطان

۲- سه‌تا از بهترین فیلم‌ها:
۱. بید مجنون
۲. از کرخه تا راین
۳. محیا

۳- سه‌تا از بهترین دوستام:
۱. پردیس (+)
۲. سلاله
۳.

۴- سه‌تا از بهترین خاطره‌هام:
۱. تولد محمدصدرا
۲. قبولی در رشته معماری برای بار دوم
۳. روزی که سولماز از مشهد بهم زنگ زد

۵- سه‌تا از بهترین سفرهام:
۱. کلاس چهار یا پنجم بودم که خانواده ما با دایی اینا رفتیم سفر و خیلی خوش گذشت.. تبریز رو یادش بخیر..
۲. سفر مشهد که کل فامیل (از طرف مامان) رفتیم مشهد و من و دخترخاله آسانسوربازی می‌کردم
۳. سفری که با سلاله اینا رفتم بندر و جزیره قشم

۶- سه‌تا از بهترین غذاها:
۱. ماکارونی (چرب نباشه)
۱. فسنجون
۳. ماهی سوخاری

خب حالا منم به جز مامان و سلاله و فاطمه که سولماز دعوتشون کرده، خود سولماز، پردیس، مریم، صادق‌ومریم‌خانم و هرکی دوست داره دعوت می‌کنم توی این بازی شرکت کنند…

حتما برای شما هم از این دست ایمیل‌ها زیاد اومده، یا حتی ممکنه خودتون برای کسی فورواردش کرده‌باشین… خوب من به این دسته ای‌میل‌ها، میگم اسپم‌های زندگی‌ترسان!! یعنی اینا فقط باعث می‌شن که ما با داشتن یه‌سری اطلاعات نصفه-نیمه، بیشتر از زندگی کردنمون و نحوه انجام کارامون بترسیم… واقعا به چه کار ما میان این ایمیل‌های مثلا هشداردهنده که در لحظه روش زندگی ما رو زیر سوال می‌برن و ما با خوندن اونا، و دیدن عکس‌هاشون، حالمون بد می‌شه، به خودمون می‌گیم: «وااااااااااایییییییییییییی!!! یعنی فلان چیز این‌قدر خطرناکه و من نمی‌دونستم؟؟»
پس تا حالا چطوری زنده موندیم؟؟ واقعا این اطلاعات چقدر برای ما حیاتی هستن؟ اگه ندونیم، چه مشکلی قراره تو زندگیمون پیش بیاد؟؟ از سرطان گوشه چپ ناخن خواهیم مرد آیا؟؟؟ بر فرض که از این بیماری بمیریم.. بالاخره هرکسی باید یه‌جوری بمیره، نه؟؟ پس بهتره بیخودی خودمون و دیگران رو نگران و درگیر افکار مسخره و اطلاعات نیصفه-نیمه نکنیم…

پس لطفا اگه از این ایمیل‌ها (اسپم‌های زندگی‌ترسان) دارید، برای من دیگه فورواردشون نکنید… متشکرم…